دلنوشته.
یه زمانی ازم پرسید چقدر دوسم داری؟؟!!!
درست یادم اون روز چی گفتم بهش ولی الان میدونم بعد از گذشت یازده سال بعد از گذشت بدترین روزای زندگیم و دردناک ترین گریه های زندگیم و شکستن دلم یا بهترین روزای زندگیم و لذت بخش ترین حس دنیا که بودنش بود اومدنش تو زندگیم بود هنوزم میمیرم براش هنوز هر روز صبح تا چشمامو باز میکنم اولین چیزی ک یادم میاد بی تاس...
من تونستم دیگه سیگار نکشم من تونستم دیگه ناس نذارم دیگه ب2نخورم دیگه مشروب نخورم دیگه بد دهن نباشم تونستم درس خوندم تا معلم شدم ولی نتونستم هیچوقت فراموشش کنم. همه آدما مثه هم نیستن.
از یجایی به بعد بلاخره دیر میشه دیگه درمونی نیست دوای دردی نیست شاید فقط خدا حال الان منو بفهمه. آدم نازک نارنجی نیستم ک الکی ناله کنم قد خودم سختی کشیدم ولی امان از روزی که عزیزترین آدم زندگیت دستای خالیتو طعنه بزنه بنظرم اگه مرد موندن نیستین خب نشین عزیزترین آدم زندگیه کسی خب قلبه میشکنه وابسته میشه از یه حدی ک گذشت از چشمای آدم میزنه بیرون اشک خب.
خیلی دوستت دارم فقط خدا میدونه چقدر.